Και στα Ελληνικά
Σάββατο 27 Δεκεμβρίου 2008
Τρίτη 23 Δεκεμβρίου 2008
Γιατί "κυάμων απέχου";
Μία από τις πυθαγορικές αρχές είναι η αποχή από τα κουκιά. Γιατί όμως η αποχή από τα κουκιά είναι τόσο σημαντική;
Στις σημειώσεις του βιβλίου του Ιάμβλιχου "Πέρι Πυθαγορικού Βίου" υπάρχει η εξής αναφορά.
[...]Η πιο γνωστή πυθαγορική αρχή είναι η αποχή από τα κουκιά, ειδικά τα φρέσκα και κυρίως τα μελανόχρωμα, των οποίων η οργαβική σύσταση (τόσο του ίδιου του καρπού όσο και της γύρης που έχουν τα λουλούδια πριν γίνουν καρποί) περιέχει στοιχεία που ομοιάζουν με αυτά του ανθρωπίνου αίματος, με αποτέλεσμα κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες (κληρονομικά χαρακτηριστικά) να προκαλούν κυάμωση [αλλεργική αντίδραση, αιμολυτική αναιμία, "φουσκωμα και διαταραχή", που μπορεί μάλιστα να είναι θανατηφόρα.]
Για τον λόγο αυτό και η θεά Δήμητρα, θέλοντας να ανταμείψει τους Φενεάτες της Αρκαδίας για τη φιλοξενία που της προσέφεραν, τους έδωσε όλων των ειδών τα όσπρια, αλλά τους απαγόρευσε να σπέρνουν κουκιά. [Σύμφωνα με τον Παυσανία, ο πρώτος που τόλμησε να σπείρει "ακάθαρτα" κουκιά ήταν κάποιος Κυαμίτης, του οποίο το ιερό βρίσκεται κοντά στον Κηφισό ποτομά. Παρόμοια στάση, σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, φαίνεται να τηρούσαν και οι Αιγύπτιοι, οι οποίοι "δεν τα σπέρνουν στη χώρα τους, και όσα φυτρώνουν, ούτε ωμά τα τρώνε ούτε μαγειρεμένα και μάλιστα οι ιερείς δεν θέλουν καν να τα δουν γιατί λένε ότι δεν είναι καθαρά όσπρια" )Ηροδότου Ιστορίαι, Β 37, 5).
Σύμφωνα με τους αρχαίους, οι γερτοί μίσχοι των κουκιών υποδεικνύουν στις ανθρώπινες ψυχές το δρόμο από τον κάτω κόσμο στον αποπάνω και για τον λόγο αυτό σε πολλές περιοχές (Λακρίδα, Θράκη, Κρήτη, Αμοργός, Κύπρος) χρησιμοποιούσαν τα κουκιά για μαντικούς σκοπούς (κυαμομαντεία: ρίξιμο των κουκιών πάνω σε μία επιφάνεια και ερμηνεία των σχημάτων που σχηματίζει η διάταξή τους με το παίσιμο).
Σάββατο 13 Δεκεμβρίου 2008
ΜΕΡΙΚΕΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ για τους ΜΥΘΟΥΣ για την ΑΙΜΟΔΟΣΙΑ
ΜΥΘΟΣ 1ος
«Τι πήγες κι έδωσες αίμα; Κανόνισε να σου συμβεί τίποτε καμιά μέρα. Εγώ, πάντως δεν εμπιστεύομαι κανέναν όσον αφορά την υγεία μου.»
Η ΑΛΗΘΕΙΑ
Η ασφάλεια και η υγεία του δότη είναι απόλυτα εξασφαλισμένες. Ο υποψήφιος υποβάλλεται σε πλήρη ιατρικό έλεγχο που περιλαμβάνει τη λήψη του ιστορικού, τη μέτρηση του αιματοκρίτη, της αρτηριακής πίεσης, των σφυγμών. Σε περίπτωση που για κάποιο λόγο κριθεί ακατάλληλος αποκλείεται αυτομάτως από την αιμοδοσία. Η διαδικασία αυτή έχει τεράστια σημασία, διότι εξασφαλίζει την υγεία τόσο του δότη, όσο και του λήπτη.
ΜΥΘΟΣ 2ος
«Γιατί να δώσω αίμα ; Δεν τρελάθηκα, να κολλήσω καμιά ασθένεια (AIDS, Ηπατίτιδα κλπ.). Τόσα ακούμε και βλέπουμε καθημερινά και μετά βγαίνουν στα παράθυρα της τηλεόρασης να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα».
Η ΑΛΗΘΕΙΑ
Όλα τα υλικά που χρησιμοποιούνται κατά την αιμοληψία είναι αποστειρωμένα, μιας χρήσης και ανοίγονται μπροστά στον αιμοδότη. Επομένως, κάθε φόβος για τη μετάδοση ασθένειας είναι αβάσιμος και παράλογος.
ΜΥΘΟΣ 3ος
«Καλά, πάλι έδωσες αίμα ; Εγώ πάντως δεν συμφωνώ που πας κάθε τόσο. Για να σου δώσει τόσο ο Θεός, κάτι θα ξέρει».
Η ΑΛΗΘΕΙΑ
Ο όγκος του αίματος που λαμβάνεται είναι μόνο το 1/20 του συνολικού όγκου αίματος του ανθρώπου. Η αναπλήρωση του χαμένου όγκου γίνεται σε 10 μόνο λεπτά, ενώ ο όγκος του πλάσματος αποκαθίσταται σε 12 ώρες και τα ερυθρά αιμοσφαίρια σε 1 μήνα περίπου. Εξάλλου, η αιμοδοσία είναι και ωφέλιμη για τον οργανισμό κάθε υγιούς δότη, διότι κινητοποιείται ο μυελός των οστών του, για την παραγωγή νέων κυττάρων αίματος.
ΜΥΘΟΣ 4ος
«Είναι πολύ απλό λέει, μόνο 10 λεπτά. Απλό είναι να υποβάλλεσαι σε τέτοια ταλαιπωρία, να πονάς τόση ώρα».
Η ΑΛΗΘΕΙΑ
Ο πόνος της βελόνας διαρκεί όσο διαρκεί το τσίμπημα, δηλαδή μια στιγμή. Την υπόλοιπη ώρα, ο αιμοδότης, απλώς ανοιγοκλείνει τη γροθιά του, προκειμένου να διευκολυνθεί η φλεβική επάνοδος του αίματος. Κατά συνέπεια μόνο, όχι δεν πονάει, αλλά αντίθετα νιώθει ένα μοναδικό συναίσθημα ικανοποίησης και συμπαράστασης στον άγνωστο συνάνθρωπο που υποφέρει.
ΜΥΘΟΣ 5ος
«Εμείς, στην οικογένειά μας δεν είχαμε ποτέ ανάγκη σε αίμα. Αν τύχει, θα δούμε τί θα κάνουμε».
Η ΑΛΗΘΕΙΑ
Η αδιαφορία είναι ολέθρια. Ας αφήσουμε τη νοοτροπία της ανευθυνότητας. Ας μην επαναπαυόμαστε στην ιδέα ότι δεν πρόκειται να συμβεί σε μας. Ας σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων και ας δείξουμε με τον καλύτερο τρόπο την υπευθυνότητα και την ανθρωπιά μας. Αρκεί να θυμόμαστε ότι υποψήφιος αιμοδότης είναι κάθε υγιής άνθρωπος, υποψήφιοι δέκτες, είμαστε όλοι.
ΜΥΘΟΣ 6ος
«Εντάξει, θα δώσω κι εγώ κάποτε, δεν είναι ανάγκη να το κάνω τώρα».
Η ΑΛΗΘΕΙΑ
Η αναβολή μπορεί να περιμένει. Η ανάγκη για αίμα των ανθρώπων που το χρειάζονται, δεν περιμένει ποτέ. Αφορά εσένα, αφορά όλους μας. Δέκα λεπτά προσφοράς ζωής δεν σε βγάζουν από το πρόγραμμά σου, δεν πάνε πίσω τις δουλειές σου, δεν χαλούν τις διακοπές σου. Αντίθετα, η προσφορά σου αποδεικνύει τη θέλησή σου να συμμετάσχεις σε μια κοινή προσπάθεια. Δεν υπάρχουν αρμόδιοι, είμαστε όλοι υπεύθυνοι.
Για περισσότερες πληροφορίες δείτε ολόκληρο το άρθρο εδώ
«Τι πήγες κι έδωσες αίμα; Κανόνισε να σου συμβεί τίποτε καμιά μέρα. Εγώ, πάντως δεν εμπιστεύομαι κανέναν όσον αφορά την υγεία μου.»
Η ΑΛΗΘΕΙΑ
Η ασφάλεια και η υγεία του δότη είναι απόλυτα εξασφαλισμένες. Ο υποψήφιος υποβάλλεται σε πλήρη ιατρικό έλεγχο που περιλαμβάνει τη λήψη του ιστορικού, τη μέτρηση του αιματοκρίτη, της αρτηριακής πίεσης, των σφυγμών. Σε περίπτωση που για κάποιο λόγο κριθεί ακατάλληλος αποκλείεται αυτομάτως από την αιμοδοσία. Η διαδικασία αυτή έχει τεράστια σημασία, διότι εξασφαλίζει την υγεία τόσο του δότη, όσο και του λήπτη.
ΜΥΘΟΣ 2ος
«Γιατί να δώσω αίμα ; Δεν τρελάθηκα, να κολλήσω καμιά ασθένεια (AIDS, Ηπατίτιδα κλπ.). Τόσα ακούμε και βλέπουμε καθημερινά και μετά βγαίνουν στα παράθυρα της τηλεόρασης να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα».
Η ΑΛΗΘΕΙΑ
Όλα τα υλικά που χρησιμοποιούνται κατά την αιμοληψία είναι αποστειρωμένα, μιας χρήσης και ανοίγονται μπροστά στον αιμοδότη. Επομένως, κάθε φόβος για τη μετάδοση ασθένειας είναι αβάσιμος και παράλογος.
ΜΥΘΟΣ 3ος
«Καλά, πάλι έδωσες αίμα ; Εγώ πάντως δεν συμφωνώ που πας κάθε τόσο. Για να σου δώσει τόσο ο Θεός, κάτι θα ξέρει».
Η ΑΛΗΘΕΙΑ
Ο όγκος του αίματος που λαμβάνεται είναι μόνο το 1/20 του συνολικού όγκου αίματος του ανθρώπου. Η αναπλήρωση του χαμένου όγκου γίνεται σε 10 μόνο λεπτά, ενώ ο όγκος του πλάσματος αποκαθίσταται σε 12 ώρες και τα ερυθρά αιμοσφαίρια σε 1 μήνα περίπου. Εξάλλου, η αιμοδοσία είναι και ωφέλιμη για τον οργανισμό κάθε υγιούς δότη, διότι κινητοποιείται ο μυελός των οστών του, για την παραγωγή νέων κυττάρων αίματος.
ΜΥΘΟΣ 4ος
«Είναι πολύ απλό λέει, μόνο 10 λεπτά. Απλό είναι να υποβάλλεσαι σε τέτοια ταλαιπωρία, να πονάς τόση ώρα».
Η ΑΛΗΘΕΙΑ
Ο πόνος της βελόνας διαρκεί όσο διαρκεί το τσίμπημα, δηλαδή μια στιγμή. Την υπόλοιπη ώρα, ο αιμοδότης, απλώς ανοιγοκλείνει τη γροθιά του, προκειμένου να διευκολυνθεί η φλεβική επάνοδος του αίματος. Κατά συνέπεια μόνο, όχι δεν πονάει, αλλά αντίθετα νιώθει ένα μοναδικό συναίσθημα ικανοποίησης και συμπαράστασης στον άγνωστο συνάνθρωπο που υποφέρει.
ΜΥΘΟΣ 5ος
«Εμείς, στην οικογένειά μας δεν είχαμε ποτέ ανάγκη σε αίμα. Αν τύχει, θα δούμε τί θα κάνουμε».
Η ΑΛΗΘΕΙΑ
Η αδιαφορία είναι ολέθρια. Ας αφήσουμε τη νοοτροπία της ανευθυνότητας. Ας μην επαναπαυόμαστε στην ιδέα ότι δεν πρόκειται να συμβεί σε μας. Ας σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων και ας δείξουμε με τον καλύτερο τρόπο την υπευθυνότητα και την ανθρωπιά μας. Αρκεί να θυμόμαστε ότι υποψήφιος αιμοδότης είναι κάθε υγιής άνθρωπος, υποψήφιοι δέκτες, είμαστε όλοι.
ΜΥΘΟΣ 6ος
«Εντάξει, θα δώσω κι εγώ κάποτε, δεν είναι ανάγκη να το κάνω τώρα».
Η ΑΛΗΘΕΙΑ
Η αναβολή μπορεί να περιμένει. Η ανάγκη για αίμα των ανθρώπων που το χρειάζονται, δεν περιμένει ποτέ. Αφορά εσένα, αφορά όλους μας. Δέκα λεπτά προσφοράς ζωής δεν σε βγάζουν από το πρόγραμμά σου, δεν πάνε πίσω τις δουλειές σου, δεν χαλούν τις διακοπές σου. Αντίθετα, η προσφορά σου αποδεικνύει τη θέλησή σου να συμμετάσχεις σε μια κοινή προσπάθεια. Δεν υπάρχουν αρμόδιοι, είμαστε όλοι υπεύθυνοι.
Για περισσότερες πληροφορίες δείτε ολόκληρο το άρθρο εδώ
Παρασκευή 31 Οκτωβρίου 2008
Χαλοουϊν
Πρόκειται για παμπάλαιο παγανιστικό έθιμο με ρίζες στην κέλτικη παράδοση. Οι Κέλτες πίστευαν ότι τη νύχτα της 31ης Οκτωβρίου, οι δύο κόσμοι, αυτός των ζωντανών και εκείνος των νεκρών, έρχονται πιο κοντά και προκειμένου να εξευμενίσουν τα κακά πνεύματα, διοργάνωναν μεγάλη γιορτή.
Η ρίζα της λέξης αυτής προέρχεται από το All-hallow-even και δηλώνει την παραμονή (eve) της γιορτής των Αγίων Πάντων (All Hallows Day - All Saints Day). Το Halloween συνδέεται με την υπερφυσική δραστηριότητα. Πολλές πολιτιστικές παραδόσεις θεωρούν την ημέρα αυτή ως μία από τις ελάχιστες μέρες που μπορεί να επιτευχθεί επαφή με τον κόσμο των πνευμάτων καθώς και ότι είναι η μέρα που η μαγεία, και γενικότερα οποιαδήποτε δραστηριότητα που έχει να κάνει με το υπερφυσικό, είναι στο ζενίθ. Σήμα κατατεθέν επίσης της γιορτής αυτής είναι τα φαναράκια φτιαγμένα από πραγματικές κολοκύθες πάνω στις οποίες υπάρχουν χαραγμένα ανθρώπινα χαρακτηριστικά, άλλοτε πιο χιουμοριστικά και άλλοτε πιο τρομαχτικά.
Η ρίζα της λέξης αυτής προέρχεται από το All-hallow-even και δηλώνει την παραμονή (eve) της γιορτής των Αγίων Πάντων (All Hallows Day - All Saints Day). Το Halloween συνδέεται με την υπερφυσική δραστηριότητα. Πολλές πολιτιστικές παραδόσεις θεωρούν την ημέρα αυτή ως μία από τις ελάχιστες μέρες που μπορεί να επιτευχθεί επαφή με τον κόσμο των πνευμάτων καθώς και ότι είναι η μέρα που η μαγεία, και γενικότερα οποιαδήποτε δραστηριότητα που έχει να κάνει με το υπερφυσικό, είναι στο ζενίθ. Σήμα κατατεθέν επίσης της γιορτής αυτής είναι τα φαναράκια φτιαγμένα από πραγματικές κολοκύθες πάνω στις οποίες υπάρχουν χαραγμένα ανθρώπινα χαρακτηριστικά, άλλοτε πιο χιουμοριστικά και άλλοτε πιο τρομαχτικά.
Παρασκευή 24 Οκτωβρίου 2008
Ο καταρράχτης
Όταν χάνεσαι στην ρουτίνα και στην καθημερινή μάχη για επιβίωση είναι πολύ δύσκολο να μην παρασυρθείς από το ρέμα… να διαφοροποιηθείς, να σταματήσεις στην άκρη του γκρεμού και να φωνάζεις «Όχι». Όμως ποτέ δεν ξέρεις.. πίσω σου έρχονται κι άλλοι… μπορείς να βγεις από την μέση, να πας στην άκρη να σωθείς… όμως όταν έχεις συνειδητοποιήσει ποιος είσαι, δεν πας στην άκρη… κάθεσαι εκεί, στη μέση δίπλα απ’ τον γκρεμό προσπαθώντας ξεφεύγοντας να πάρεις κι άλλους μαζί σου, να τους οδηγήσεις με ασφάλεια στην ακτή. Όμως οι πραγματικοί αγωνιστές της ζωής ή αλλιώς ιδεολόγοι, ονειροπόλοι, ιδεαλιστές ποτέ δεν αρκούνται σε αυτό. Ξαναγυρίζουν στο ρέμα και κάθονται πάλι εκεί στην μέση, προσπαθώντας να βγάλουν κι άλλους έξω, γιατί κάποιος πρέπει να το κάνει.
Συνεχίζουν και το κάνουν αυτό και θα συνέχιζαν για όλη τους την ζωή, αν δεν υπήρχαν κάποιοι να υποκινούν άλλους με την προπαγάνδα τους και μαθαίνοντας τους να μισούν όποιον αγωνίζεται. Ο αγωνιστής, ή απλώς ιδεολόγος, ιδεαλιστής, ονειροπόλος γνωρίζει αυτούς τους κινδύνους βέβαια, αλλά δεν τον ενδιαφέρουν, όταν φτάνεις στο σημείο να ξαναγυρίσεις στο ρέμα, δίπλα στον καταρράκτη, προσπαθώντας να σώσεις κι άλλους, παύεις να νοιάζεσαι για την αλήθεια τους και την πραγματικότητά τους, παύει να υπάρχει το «εγώ», υπάρχει απλά ένα μεγάλο ποτάμι ανθρώπων που αν δεν κάνεις κάτι θα πέσει από εκείνον τον γκρεμό. Και βοηθάς τους άλλους και κάθε φορά που το κάνεις αισθάνεσαι υπέροχα σαν κάτι μέσα σου να σου χαμογελά… μα ξαφνικά εκεί που είσαι στο γκρεμό αισθάνεσαι κάτι… σαν ένα σπρώξιμο… από πολλούς στην πλάτη και χάνεις την ισορροπία σου και δεν πατάς πια στη γη αλλά πέφτεις γιατί αυτοί οι άνθρωποι που τους έμαθαν να σε μισούν θα έκαναν τα πάντα για να σε βγάλουν από την μέση. Πέφτοντας από τον καταρράκτη ξέρεις πως δεν θα καταφέρεις να ξανανέβεις… πως μετά από αυτόν υπάρχει το απόλυτο κενό… και όμως δεν φοβάσαι… δεν χάνεις το κουράγιο σου… πέφτοντας από τον καταρράκτη αισθάνεσαι ελευθερία, λύτρωση, αγάπη. Αλήθεια, τί πιο όμορφο να πέφτεις από εκείνον το γκρεμό έχοντας βγάλει ακόμη και έναν από το ρέμα…. Τί πιο όμορφο από το να πηγαίνεις στην μάχη χαμογελαστός ξέροντας από την αρχή πως θα χάσεις….
Είχα την τύχη και την τιμή να γνωρίσω τέσσερα άτομα.. που είχαν την δύναμη να σταθούν στο ποτάμι και να κάνουν πολλές φορές αυτές τις διαδρομές. Αυτοί μου είπαν πως αν μπορεί «ο ένας κάνει την διαφορά», σκέψου τί μπορούμε να κάνουμε όλοι μαζί ενωμένοι!
Μην σπρώξεις ποτέ κανέναν από τον καταρράκτη, ακόμη κι αν αυτός είναι ο μεγαλύτερος εχθρός σου… αντιθέτως… προσπαθήστε να τον βγάλεις στην ακτή γιατί τότε ίσως βρεις τον μεγαλύτερο σύμμαχό σου, αυτόν που θα σου δώσει το χέρι του όταν οι άλλοι σε σπρώχνουν. Μην έχεις μίσος στην καρδιά είναι πολύ κακός σύμβουλος που βγάζει τον χειρότερο εαυτό σου… να αγαπάς τον άλλο και να λυπάσε τον εχθρό σου, γιατί οι άνθρωποι που προσπαθούν απλά και μόνο να κάνουν κακό στους άλλους είναι για λύπηση.
Συνεχίζουν και το κάνουν αυτό και θα συνέχιζαν για όλη τους την ζωή, αν δεν υπήρχαν κάποιοι να υποκινούν άλλους με την προπαγάνδα τους και μαθαίνοντας τους να μισούν όποιον αγωνίζεται. Ο αγωνιστής, ή απλώς ιδεολόγος, ιδεαλιστής, ονειροπόλος γνωρίζει αυτούς τους κινδύνους βέβαια, αλλά δεν τον ενδιαφέρουν, όταν φτάνεις στο σημείο να ξαναγυρίσεις στο ρέμα, δίπλα στον καταρράκτη, προσπαθώντας να σώσεις κι άλλους, παύεις να νοιάζεσαι για την αλήθεια τους και την πραγματικότητά τους, παύει να υπάρχει το «εγώ», υπάρχει απλά ένα μεγάλο ποτάμι ανθρώπων που αν δεν κάνεις κάτι θα πέσει από εκείνον τον γκρεμό. Και βοηθάς τους άλλους και κάθε φορά που το κάνεις αισθάνεσαι υπέροχα σαν κάτι μέσα σου να σου χαμογελά… μα ξαφνικά εκεί που είσαι στο γκρεμό αισθάνεσαι κάτι… σαν ένα σπρώξιμο… από πολλούς στην πλάτη και χάνεις την ισορροπία σου και δεν πατάς πια στη γη αλλά πέφτεις γιατί αυτοί οι άνθρωποι που τους έμαθαν να σε μισούν θα έκαναν τα πάντα για να σε βγάλουν από την μέση. Πέφτοντας από τον καταρράκτη ξέρεις πως δεν θα καταφέρεις να ξανανέβεις… πως μετά από αυτόν υπάρχει το απόλυτο κενό… και όμως δεν φοβάσαι… δεν χάνεις το κουράγιο σου… πέφτοντας από τον καταρράκτη αισθάνεσαι ελευθερία, λύτρωση, αγάπη. Αλήθεια, τί πιο όμορφο να πέφτεις από εκείνον το γκρεμό έχοντας βγάλει ακόμη και έναν από το ρέμα…. Τί πιο όμορφο από το να πηγαίνεις στην μάχη χαμογελαστός ξέροντας από την αρχή πως θα χάσεις….
Είχα την τύχη και την τιμή να γνωρίσω τέσσερα άτομα.. που είχαν την δύναμη να σταθούν στο ποτάμι και να κάνουν πολλές φορές αυτές τις διαδρομές. Αυτοί μου είπαν πως αν μπορεί «ο ένας κάνει την διαφορά», σκέψου τί μπορούμε να κάνουμε όλοι μαζί ενωμένοι!
Μην σπρώξεις ποτέ κανέναν από τον καταρράκτη, ακόμη κι αν αυτός είναι ο μεγαλύτερος εχθρός σου… αντιθέτως… προσπαθήστε να τον βγάλεις στην ακτή γιατί τότε ίσως βρεις τον μεγαλύτερο σύμμαχό σου, αυτόν που θα σου δώσει το χέρι του όταν οι άλλοι σε σπρώχνουν. Μην έχεις μίσος στην καρδιά είναι πολύ κακός σύμβουλος που βγάζει τον χειρότερο εαυτό σου… να αγαπάς τον άλλο και να λυπάσε τον εχθρό σου, γιατί οι άνθρωποι που προσπαθούν απλά και μόνο να κάνουν κακό στους άλλους είναι για λύπηση.
Αφιερωμένο σε αυτά τα τέσσερα άτομα =) Να είστε καλά =)
Ηλιο-Φωτογραφίες απ τον Άρειο Πάγο
Pictures of the Sun taken from Arios Pagos
Σάββατο 18 Οκτωβρίου 2008
Χορτοφαγία και Σωστή Διατροφή
Η έλλειψη σιδήρου είναι μία πραγματικότητα. Ιδιαίτερα στις γυναίκες το πρόβλημα είναι αρκετά μεγάλο. Πολλοί έχουν ενστάσεις για να ακολουθήσουν μία χορτοφαγική διατροφή, εξ αιτίας του σιδήρου και γενικότερα του μύθου που υπάρχει γύρω απ την ζωϊκή πρωτεϊνη. Γι αυτό και παραθέτω τους ακόλουθους πίνακες εντελώς συμβολικά.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)